Mijn verhaal ~ Hoe Soulfood en Lifehacks een stukje van mezelf werd
Hoe de opmaak van een ‘over mij’ pagina voor de website, resulteerde in een ongepland eerste blogartikel.
Jezelf omschrijven, je verhaal doen en aangeven waarom je een meerwaarde kan bieden aan je potentiële klanten. Het is voor elke zelfstandige, die uit wil of noodzaak beslist dit zelf te doen, een heuse klus. De o zo belangrijke, vaak bezochte pagina waar je jezelf even moet gaan blootleggen aan de wereld. Het moet pakkend zijn, doelgericht maar evenzeer authentiek en ‘echt’. O ja, en kort & bondig natuurlijk, want te veel tekst is natuurlijk ook nie goed. Menig collega kregen er al koppijn van, zo werd me reeds herhaaldelijk bevestigd. Zelf beet ik er ook een eindje mijn tanden op stuk… me zo kwetsbaar opstellen, oh boy!
Zoals bij veel dingen in het leven: eenmaal je er aan begint, blijkt het uiteindelijk wel allemaal mee te vallen. Vaak is die eerste stap, er gewoon aan beginnen, de moeilijkste. Wel werd voor mij snel duidelijk dat een kort en bondig alineaatje nooit ging volstaan om mijn verhaal te doen. Naast de uiteindelijke tekst die staat te blinken op welbetreffende pagina, kwam dus ongepland mijn eerste blogartikel tot stand.
Opnieuw, zoals bij veel dingen in het leven: woorden schieten vaak tekort.
Toch deed ik mijn best om je een stukje mee te nemen op mijn pad, in mijn verhaal. Zodat duidelijk kan worden hoe Soulfood en Lifehacks geleidelijk aan een stukje van mezelf is geworden. Hopelijk kan het je boeien, misschien zelfs wat inspireren. Ik lees heel graag wat je er van vond, dus deel gerust een stukje van jouw verhaal in de comments of in de community. Veel leesplezier gewenst!
Geboren en getogen aan de prachtige Belgische Kust, kun je me een echt kind van de zee noemen. Niets brengt me zo tot rust, zo tot mezelf als de zilte geur en het geluid van de kabbelende golven van de zee. Als vijf dubbele Kreeft (ja serieus, emo ten top hier) is water dan ook écht mijn element 😉
Als kind hield ik erg van knutselen en tekenen & van zingen en dansen. Spijtig genoeg zat de toonvastheid niet genoeg mee om die beloftevolle carrière als popster na te streven. Wel volgde ik kunstacademie, daar had ik gelukkig meer succes. Ik had er daarom graag mijn studies op gericht. Zoals vaak, was het thuisfront hier echter niet erg enthousiast over. “Je bent slim genoeg om verder te studeren, dus dan moet je ASO doen.” Ok dan… Economie-Wiskunde werd het dan maar. Zonder veel enthousiasme en met zo weinig mogelijk inspanning, liet ik de middelbare school graag zo snel mogelijk voor wat het was. Helaas, eenmaal de hogere studies voor de deur stonden, was ik blijkbaar ook slim genoeg om het alleen te moeten redden. Op steun van thuis uit kon ik niet meer rekenen. Na een jaar Oostende en Gent pendelen, werd me duidelijk dat mijn toekomst niet lag in Interieurvormgeving. Daarnaast de steeds groter wordende financiële druk…
ik besloot al snel om het studeren over te laten aan wie wél al wist wat ze later wilden worden.
Per toeval raakte ik aan de slag in de wondere wereld van het callcenter. Hier kon ik mijn communicatie talent alvast verder ontwikkelen, groeide snel door en kon vervolgens ruim 6 jaar ervaring als coach en trainer op doen. Ik denk aan die tijd nog steeds terug als de leukste jaren uit mijn loopbaan. Het teamgevoel, de dankbaarheid, de voldoening, allemaal heel eigen aan de branche. Echter, het ging gepaard met een zeer hoog stress gehalte, een groot verloop aan personeel en een gigantische prestatiedruk. Het ‘dweilen met de kraan open’ gevoel in combinatie met mijn irritant hoge drang alles perfect te willen doen, deed me een eerste maal de das om: burn-out nr. 1! Toen nog in het ongewisse, maar
de basis voor mijn uiteindelijke pad was wel gelegd.
Na enkele losse jobs en de geboorte van mijn zoontje, belande ik in de toeristische sector. Beheer van vakantiewoningen, why not? Dicht bij huis, gevarieerde jobinhoud, uren perfect in combi met de onthaalmoeder en kansen om door te groeien. Alles wat ik nodig had, althans dat dacht ik toen…
Ik ben zo iemand die als ik iets doe, het ook écht goed wil doen. Overwerken, werktelefoons en emailen op vrije dagen, de lat steeds hoger leggen voor mezelf… en dat allemaal in een bedrijf waar uiteindelijk weinig ondersteuning noch een duidelijke toekomstvisie was. Twee jaar later volgde nog een relatiebreuk, incl. financiële kater door het half verbouwde huis, en daarna de welgekende corona-jaren. We all remember what that was like!
Ook mijn zoontjes pad bleek niet evident.
Hoogbegaafd en niet gezien, kreeg hij snel de stempel 'lastig kind' op school. De plek die net zijn honger naar kennis zou moeten stillen, zijn nood aan uitdaging moest vervullen, werd voor hem een hel. Een hel waar zijn zelfvertrouwen werd gebroken, zijn vlammetje werd gedoofd. De zoektocht naar begrip, goede ondersteuning en een school die hem eindelijk écht zag, was er één van lange adem. (bij deze even dikke shout out en eeuwige dankbaarheid naar Tania Gevaert van Samen Slimmer Groeien en het ganse team van basisschool De Klimtoren! You truly were lifesafers
De combinatie van bovenstaande met het single-mom-life, het werd uiteraard steeds pittiger. Al geruime tijd stond ik, zonder het te weten, in survival modus. Mijn Huntress zat inmiddels bijna permanent aan het stuur en dreigde over te nemen. Het leven was een strijd. Een strijd tegen de tijd, tegen de to-do-lijstjes, een strijd tussen moeten en willen, een strijd tegen alles en iedereen… Maar van opgeven was geen sprake! Ik kan dit! Ik laat me niet kennen: blijven vechten, blijven gaan! Blijven goochelen om al die balletjes hoog te houden.
Het voelde inmiddels echt als ‘me against de world’ en het werd me stillaan ook duidelijk dat dit niet meer louter werk gerelateerd was. Alles in mezelf begon te schreeuwen “Dit is het niet! Dit klopt toch niet?!”
Maar, wat was ‘het’ dan wel? Hoewel ik het allesbehalve wou beseffen, laat staan toegeven: die tweede burn-out was helaas onvermijdelijk. Het was echter de wake-up call die ik nodig had!
Ik zat diep, achteraf gezien zelfs veel dieper dan ik me destijds realiseerde. Na menig break-down momentjes* besloot ik dat het toch stilletjes aan tijd werd om hier iets aan te veranderen.
*Je weet wel, die waar je even lekker zielig en alleen de traantjes laat stromen. (Want god behoede dat iemand het zou zien, dat je zou moeten toegeven dat het je allemaal te veel is en erkennen dat je het allemaal zo f*cking kots moe bent.) Die momentjes waarop wanhoop en radeloosheid als enige komen bovendrijven uit die zee van emoties die je anders zo zorgvuldig diep vanbinnen hebt weggestopt. Die momenten waarop je precies niet kan bepalen waar je meer deugd van zou hebben: wegkruipen in het allerkleinste hoekje of de hele kl*te wereld in de fik steken. DIE bedoel ik.
De zoektocht begon…
ruim een half decennium verdiep ik me inmiddels in allerhande omtrent persoonlijke ontwikkeling.
Boeken, artikels, podcasts, … en daarbij nog een traject loopbaanbegeleiding. Ik opereerde nog steeds grotendeels in survival modus - maar stilletjes aan werd het me duidelijker. Er kwam licht aan het einde van de tunnel. Een nieuw soort rust in het leven. De toekomst kreeg weer vorm. En vooral: ik vond mezelf terug! Niet eens wetende dat dat nét hetgeen was die ik in al die voorgaande jaren, traag maar zeker, kwijt was geraakt.
Zelfzorg, zelfliefde, reflectie en zelfkennis, het kreeg voor mij een geheel nieuwe, diepere betekenis. Naast een aantal aanpassingen op persoonlijk vlak, werd het ook carrièrewijs dringend tijd voor een change of scenery. Al die opgedane kennis rond persoonlijke groei en vooral ook bijhorende levenservaringen, dit wil ik delen. Dit moet ik delen! Delen met andere vrouwen die net als ik, zonder er echt de vinger op te kunnen leggen, beginnen voelen dat ‘het’ niet meer klopt. Te weten dat ik zo kan bijdragen aan een wereld vol gelukkige, stralende dames, daar word ik op mijn beurt gelukkig van.
Ik geloof namelijk echt in het creëren van een betere wereld. En ik geloof ook, dat wij als vrouw daar een stevig steentje in bij te dragen hebben. Een betere wereld: waar succes niet gelijk wordt gesteld aan druk bezig zijn, waar kinderen leren dat het niet persé gaat om wat je doet, maar om hoe je het doet, waar gelukkig zijn niet draait om een carrière, vette bankrekening of Instagram-waardig huis… maar om connectie, om liefde voor jezelf en voor anderen, en om jezelf kunnen zijn.