Wie afgelopen weken wat meelas, zal weten dat we inmiddels lekker middenin de verhuis zitten. Heerlijk, dat verlangen naar die volgende fase. Super fijne vooruitzichten.
Maar veel minder leuk, nu even volop in die tussenfase.
Het gevoel van eindeloos spullen sorteren en inpakken. Net weer iets weggestopt, omdat je het normaal niet meer nodig had, en twee dagen later toch net dat éne ding weer uit de verhuisdozen gaan oprakelen.
Dan die fijne paperassen: internet, verzekeringen, die eerste gezamenlijke bankrekening…
Er komt wat bij te kijken hé.
Wat kijk ik uit naar die eerste keer overnachten in onze nieuwe thuis. Als al dat regelen en gedoe al grotendeels achter ons ligt.
Naar die eerste keer samen voor het haardvuur.
Ons haardvuur, onze thuis.
Al die leuke, nieuwe ‘eerste’ keren.
Te midden van dit alles, doorheen dat oprechte verlangen, voelde ik me echter verrassend alleen afgelopen weken. Bijzonder toch? Net in deze fase.
Sterker nog, ik was dikwijls boos.
Ik zat middenin het sorteren en dozen vullen, het overvolle hoofd en de eindeloze to-do lijst, soms met tranen van frustratie. Echt. Gek hé!?
Of toch niet?
Nu ik er al wat rustiger op terug kan blikken, is het allemaal heel erg logisch.
Maar het is toch zo makkelijk om je eerst helemaal te laten meeslepen…
We zagen elkaar namelijk erg weinig, mijn toekomstige huisgenoot en yours truly. Gezien er zowel hier aan de Kust als in onze nieuwe woning in Roeselare veel te regelen valt. Neem daarbij het feit dat ook het ‘gewone leven’ van jobs, praktijk en mama zijn gewoon door blijft lopen natuurlijk. De afstand is nu ook net iets te ver om snel even op en af te rijden.
Het is puzzelen om tijd samen te vinden.
En als die er is, zijn we beiden lekker moe, hoofd goed gevuld én vooral: precies met elk andere prioriteiten die we op die kostbare tijd willen/moeten bespreken.
Dus ja, ik voelde me vaak erg alleen.
En dat zijn voor mij kritieke momenten.
Dan durft dat innerlijke stemmetje namelijk fel de kop op steken.
‘Ik moet het hier precies allemaal alleen doen’; ‘Voor mijn vragen is weer geen tijd of zin, zo kan ik niet vooruit’; tot zelfs: ‘Waar ben ik eigenlijk mee bezig? Wil ik wel zo ver van zee gaan wonen?!’
Tja, eenmaal die beginnen, zijn ze moeilijk te negeren.
Het is ook een normaal verdedigingsmechanisme van onze hersenen.
Niet omdat er echt gevaar is, maar omdat onzekerheid, verlies van overzicht en gebrek aan afstemming door ons systeem wél zo worden ervaren.
Dan gaan we automatisch zoeken naar controle, houvast en snelheid.
Er is een duidelijk doel en ik wil vooruit, liever gisteren dan morgen.
Al dat geregel en gedoe rond de verhuis zette mijn innerlijke Artemis opnieuw aan het roer.
Artemis houdt van helderheid. Van focus.
Van vooruitgang.
Ze wil afvinken, concrete stappen zetten en vooral: dóór.
In haar kracht is ze een geschenk.
Ze brengt daadkracht, richting en beslissingen.
Maar wanneer ze het alleen moet dragen, wordt ze ongeduldig. En weinig verdraagzaam voor wie niet in hetzelfde tempo beweegt.
Laat dat hier - heel eerlijk - even mijn vriend geweest zijn. (my bad)
Niet omdat hij niets deed, integendeel. Hij was volop bezig: met de tuin, de beplanting, het bouwen van houtrekken.
Alleen… niet daar waar míjn aandacht lag.
Ik was bezig met het binnen creëren van een thuis.
Hij met het buiten vormgeven van ruimte.
Twee verschillende prioriteiten, binnen éénzelfde doel.
Door het weinige zien en het vele regelen verloor ik dat gezamenlijke doel even uit het oog.
En precies daar sloeg Artemis door:
van kracht naar controle,
van helderheid naar het gevoel er alleen voor te staan.
Misschien herken je dit moment wel:
dat je sterk wordt, terwijl je eigenlijk verbinding nodig hebt.
Want dat was het.
Ik had eigenlijk gewoon nood aan die connectie. Weer even ‘voelen’ dat we wel degelijk aan hetzelfde huis aan het timmeren waren.
En daarbij helpt Artemis helaas écht niet. Want de strijd aangaan om even jouw prioriteiten op tafel te gooien… When did that ever convince a man?
Je bereikt er enkel het tegendeel mee. Herkenbaar waarschijnlijk? 😉
Ik had nood aan mijn innerlijke Hera, die verbindt vanuit haar kracht.
Die bruggen bouwt, op wederzijds vertrouwen.
Vertrouwen op elkaar, vertrouwen op ‘ons’.
Want Hera weet dat haar man er staat.
Ze weet dat ze er niet alleen voor staat. Dat hulp en advies gegeven worden, als ze het ook waardig durft vragen. Hera draagt niet alles alleen.
Niet omdat ze het niet kan, maar omdat ze weet dat ze dat niet moet.
Maar dat stemmetje fluistert vaak wat te stil.
Ze werd in het verleden helaas al vaak genegeerd.
Daar zijn wel redenen toe.
Maar het is ook mijn taak om dat verleden niet mijn toekomst te laten bepalen.
Hierin helpt het innerlijke werk rond de Archetypes me enorm vooruit.
Het geeft me handvaten.
Het maakt tastbaar en concreet wat we soms wel aanvoelen, maar zo moeilijk kunnen begrijpen of verwoorden.
Want ook Aphrodite hielp me afgelopen week die brug tussen ons in - die eigenlijk nooit weg was, maar ik gewoon even niet kon zien - terug helder maken.
Het hoeft weinig extra uitleg, dat net dit dé Godin is die ons meestal het verste brengt bij onze partner. Maar ook dit Archetype wordt in drukkere omstandigheden zo snel naar de achtergrond geduwd.
Ik laat ze komende weken misschien es wat extra aan het roer.
Daar hebben we beiden vaak es deugd van 😉
Misschien herken je dit ook: dat er in jou meerdere krachten actief zijn - en dat het verschil maken soms niet zit in harder proberen, maar in wie je weer aan het roer laat.
Werk je graag meer met archetypes of wil je voelen wat er bij jou speelt? Dan kan je via de Godinnen Scan of tijdens een lezing hier verder mee aan de slag.
Ik help je graag op weg.
Veelgestelde vragen
Waarom voel ik me verantwoordelijk voor alles?
Omdat ons brein bij onzekerheid snel zoekt naar controle en overzicht. Dat voelt veilig, maar kan ook isolerend werken.
Wat betekent het archetype Artemis?
Artemis staat voor focus, daadkracht en zelfstandigheid. In balans helpt ze vooruit, in stress kan ze zorgen dat je alles alleen wil dragen.
Hoe weet ik welk archetype bij mij actief is?
Dat merk je vaak aan je gedrag in stressvolle situaties: ga je forceren, terugtrekken of juist verbinden?
