De kracht van tussenfases: wanneer het oude loslaat en het nieuwe nog moet beginnen
In tweestrijd.
Dat omschrijft het perfect.
Met ‘het’ bedoel ik zowat mijn hele leven momenteel.
Het einde van de verhuis in zicht: afscheid van mijn thuis aan zee en de start van een nieuw hoofdstuk samen. Mijn eigen praktijkruimte krijgt vorm, wat ook een nieuwe fase voor de zaak inluidt.
Ik ben zo blij!
Sta te popelen om er aan te beginnen.
Ik wil dit, écht. Zo hard.
Maar tegelijk ben ik doodsbang!
Mijn thuis, mijn zee, mijn ‘vrijheid’ … mijn zekerheid.
Die houvast van het oude, het vertrouwde loslaten.
Kan ik dit wel?
Wil ik het wel?
Kom alles uiteindelijk wel goed?
Je doel is helder. Je wil vooruit.
De drang om toch om te keren en zo hard je kan terug te rennen naar waar je vandaan komt, is echter net zo groot als je wil om vooruit te gaan.
Soms lijkt het alsof alles even stilstaat.
Het oude is al afgesloten, maar het nieuwe kan nog niet helemaal beginnen.
Tussen winter en lente
Het mag misschien toeval wezen.
Ook buiten is de tweestrijd afgelopen weken voelbaar aanwezig.
Sneeuwlandschappen en hagelbuien de ene week. De week erop terrasjesweer en 20° recordtemperaturen.
Pas op, mij hoor je niet klagen! Ik genoot van beide, met volle teugen.
Gisteren namiddag fietsten we met short en lichte sweater aan naar de bib. En vier uur daarvoor liet ik met muts en handschoenen aan de hond nog uit op het strand.
De natuur lijkt het zelf ook nog niet helemaal te weten.
Alsof ze even twijfelt tussen vasthouden en loslaten.
Dus ja, die onvermijdelijke tussenfases.
Lekker ambetant, op z’n West-Vlaams gezegd.
Maar hoe ongemakkelijk ze ook zijn. Er valt niet aan te ontsnappen.
Ze horen er nu eenmaal bij.
Net als het dilemma ‘Moet ik nu de shorts al bovenhalen of hou ik de winterjas nog aan?’
Bij elke overgang, stap je uit je comfortzone. En dat voelt spannend, altijd.
Tussen twee plekken
Snel even gerekend, staat de teller nu op tien maal verhuizen. Echt, daar is dus niet zo veel spannends meer aan. Het gaat me ook niet zozeer om de nieuwe woning.
Ik was bijna zes jaar single-mom toen ik mijn vriend leerde kennen.
Zes jaar mijn eigen boontjes doppen.
Zes jaar mijn ding doen. Op mijn manier, op mijn tempo.
En dat ging me eigenlijk zeer goed af.
Na drie relaties (telkens 5 jaar - I kid you not), heb ik afgelopen jaren echt tijd kunnen nemen om mezelf helemaal te herontdekken. Dat was heerlijk. En nodig.
Ik vond mezelf terug.
Soms was het echter ook eenzaam. En hard.
Het is fijn terug op iemand te kunnen bouwen.
Om samen te bouwen.
Nu ik heel goed weet wat ik te bieden heb. En wat niet 😉
En tegelijk is het ook spannend.
Want, wat als die vijf jaar écht mijn magic number is?
(Ja, stom. Ik weet het. Maar die stemmetjes in mijn hoofd soms…)
Wat als het toch weer verkeerd gaat lopen?
Ook bij de praktijk fluisteren de twijfelstemmetjes soms op de achtergrond.
Het loopt momenteel echt fijn.
De beurzen en marktjes, de lezingen en visualisaties, de workshops op locatie. Heerlijk allemaal.
Het smaakt naar meer.
Ik wil dan ook meer.
Een eigen ruimte. Meer mogelijkheden. Verder groeien.
Maar ook meer terugvallen op enkel mijn eigen netwerk.
Meer focus op eigen marketing en mezelf nog meer zichtbaar maken.
Wat als het niet lukt.
Wat als ik er de tijd niet voor vind? Of geen inspiratie heb?
Wat als niemand komt?
Wat als … herken je ’m? Dat stemmetje uit mijn hoofd?
Dat stemmetje dat begint te fluisteren…
Net wanneer je een sprong vooruit wil maken.
Wanneer je iets nieuws wil beginnen.
Wanneer je uit je vertrouwde comfortzone stapt.
Alsof er diep vanbinnen iemand op de rem gaat staan.
Niet omdat die stem je tegenwerkt.
Maar omdat ze je probeert te beschermen.
De innerlijke strijd: controle of vertrouwen
Die innerlijke stem wil me vooral veilig houden. Daar schreef ik eerder ook al over.
Ze houdt van plannen, overzicht en controle.
Van weten waar je staat en waar je naartoe gaat.
Alleen… zo werkt het leven zelden.
Zeker niet in tussenfases.
In overgangsfases is het des te belangrijk om je over te geven aan wat komt.
Om je aan je koers te houden. Om te vertrouwen op je eigen keuzes.
Ook al voelt het soms even alsof de storm je weer huiswaarts wil blazen.
Alsof je beter af was, veilig en wel, waar je begonnen was.
Maar waar je óók had besloten deze reis wel degelijk te willen aanvangen.
Waar je had besloten om nieuwe oorden te verkennen.
Om het vertrouwde achter je te laten.
Op zoek naar meer.
Want hoe zeer veiligheid en controle ook een deel van onze natuur zijn.
Als mens willen we ook groeien.
We hebben een zekere nood aan uitdaging.
Aan verrijking, aan streven naar beter.
En precies daar ontstaan tussenfases.
In die ruimte tussen wat vertrouwd was en wat nog moet groeien.
Niet altijd comfortabel. Soms zelfs wat verwarrend.
Maar wel de plek waar verandering stilletjes vorm krijgt.
Waarom tussenfases zo belangrijk zijn
Tussenfases lijken vaak chaotisch, maar ze hebben een belangrijke functie.
Het is de ruimte waarin het oude langzaam loslaat en het nieuwe nog vorm krijgt.
Daar waar we nog niet meteen resultaat zien, maar waar wel beweging ontstaat.
Want net dat is groeien.
Het is je oude huid eerst afwerpen, om de nog kwetsbare laag eronder zichtbaar te maken.
Het is al je bladeren loslaten en even helemaal naakt staan om vervolgens nieuwe vruchten te kunnen dragen.
Het is je hele keuken uitbreken, alvorens de nieuwe er kan gemonteerd worden.
Het is rommelig, vaak vuiler dan gedacht en duurt sowieso te lang.
Het is ook spannend.
Gigantisch spannend.
En net in dat spanningsveld gebeurt het.
That’s where the magic happens.
Het is waar jij als mens ook meegroeit, vanbinnen, klaar voor je nieuwe hoofdstuk.
Klaar voor al het volgende dat weer op je pad mag komen.
Want weet je: of het nu goed of slecht gaat aflopen, dat kun je nooit voorspellen.
Wat je wél weet, is dat er iets in jou was dat vooruit wilde.
Wat helpt in een overgangsfase
Als je midden in een tussenfase zit, kan het soms voelen alsof je vastloopt. Alsof je geen stap vooruit kan zetten, maar ook niet meer terug wil.
Toch zijn er een paar dingen die kunnen helpen om wat rust en richting te bewaren.
- Vertraag bewust
Wanneer alles in beweging is, wil ons hoofd vaak nóg harder gaan plannen en controleren.
Maar overgangsfases vragen net het tegenovergestelde: even vertragen.
Ademruimte laten. Niet alles meteen willen oplossen. - Laat ruimte voor wat nog niet duidelijk is
We willen graag zekerheid. Een plan. Een duidelijk antwoord.
Maar precies in die onduidelijke ruimte ontstaat vaak iets nieuws.
Niet alles moet vandaag al beslist of opgelost worden. - Luister naar wat er vanbinnen beweegt
Twijfel, angst, enthousiasme, verlangen…
Ze proberen je allemaal iets te vertellen.
In plaats van ze weg te duwen, kan het waardevol zijn om even stil te staan bij wat er werkelijk onder zit. - Blijf zacht voor jezelf
Overgangsfases zijn intens.
Het is normaal dat je even zoekende bent. Dat je twijfelt. Dat je niet altijd weet wat de volgende stap is. Dat hoort bij het proces.
Misschien herken je dit moment ook.
Dat gevoel ergens tussen twee hoofdstukken van je leven te staan.
Het oude laat langzaam los, terwijl het nieuwe zich nog niet helemaal laat zien.
In mijn werk met archetypes en cyclisch leven komen dit soort overgangsmomenten vaak terug. Omdat ze niet alleen lastig zijn — maar ook enorm veel inzicht kunnen brengen.
Soms helpt het om daar niet alleen doorheen te moeten.
Om samen even stil te staan bij wat er vanbinnen beweegt.
En welke richting jouw innerlijk kompas eigenlijk al aangeeft.
Want ook al voelt een tussenfase soms rommelig of onzeker ~
vaak is het precies daar dat een nieuw hoofdstuk écht al begint.