Ik voel me moe.
Jij ook?
Niet het standaard ‘Wat een dag, ik kruip lekker onder de wol en slaap als een roosje' moe. Nee, het is een ‘Ik wil in de zetel onder een dekentje en daar zo’n week of drie kamperen’ soort van moe.
Geef me daarbij nog een eindeloze voorraad thee, koekjes (misschien af en toe een lasagne ofzo) en een boek of tien… en je ziet me pas in de lente weer verschijnen ~ als de zon terug is en het kwik niet onder 15° meer daalt.
Ook voor dit schrijven kroop ik lekker de zetel in.
Met pen en papier, heerlijk nostalgisch.
Want ook dat past perfect bij hoe ik me voel.
Terwijl raast om me heen de wereld lekker door. Verhuis op til, zoon met toetsenweek, vriend op nieuwe job gestart, workshops, beurzen en nieuwjaarsrecepties op de agenda. Oh ja, de BTW ook niet vergeten 😉
En dat terwijl ik eigenlijk liever aan een winterslaap zou beginnen.
In januari lijkt die vermoeidheid bij veel vrouwen extra voelbaar ~ alsof het lichaam nog in wintermodus zit, terwijl de wereld alweer wil versnellen.
Januari staat voor velen symbool voor een start schot.
Een nieuw jaar, nieuwe voornemens.
Terug wat sporten om enigszins zonder gêne het strand te trotseren komende zomer, gezonder eten om die overkill van het kerstmaal nog wat uit te balanceren en uiteraard ook het welverdiende verlof al beginnen inplannen. Want ook de baas heeft 2026 ingezet met ambities waarbij de meeste collega’s even subtiel met hun ogen rolden. Onze cultuur en het ritme van onze maatschappij duwen ons na de feestdagen al snel weer vooruit ~ alsof stilstaan geen optie meer is.
De natuur om ons heen geeft echter een andere pas aan. Daar is het stil.
Het is er donker nu en koel, alles vertraagt.
De winter is het seizoen van rust.
Rust.
Niet uit luiheid of door ziekte.
Maar als noodzakelijk onderdeel van de cyclus.
Tijdens de stille, natte wintermaanden is de natuur niet dood. Ze is in voorbereiding. Ze neemt haar pauze, om te herbronnen. Trekt zich terug onder de grond, om te wortelen.
Want diep onder dat serene oppervlak, onder die vochtige aarde, is er toch van alles in beweging. Het is daar, verscholen en uit het zicht, dat de onmisbare voorbereiding op de lente toch volop bezig is.
Het is dus zo gek niet dat tegen eind januari het merendeel van die nieuwjaarsvoornemens al met sporthanddoek en al de ring in werd gegooid. Niet omdat we falen, maar omdat we proberen te handelen tegen het natuurlijke winterritme van ons lichaam in.
Dat is als nu zaadjes planten en komende week een zonnebloem van 2 meter verwachten. It just ain't gonna happen.
Timing is nu eenmaal belangrijk.
Zeker als het om grote acties of echte ommezwaaien gaat. (daarbij zijn trouwens nog minstens 5 extra cruciale tips om wél doeltreffend veranderingen door te voeren. Maar die zijn voor een andere blog. Als de tijd en energie ook echt actie gericht is dan.)
Misschien is die moeheid dus geen teken dat er iets mis is.
Misschien is het geen gebrek aan motivatie, discipline of wilskracht.
Misschien is het gewoon je lijf ~ en iets diepers in jou ~ dat fluistert dat het nog geen tijd is om te springen.
De winter vraagt geen grote beslissingen.
Geen vijfjarenplannen.
Geen heroïsche doorbraken.
Ze vraagt om vertraging.
Om luisteren.
Om ruimte maken, nog vóór je weet waarvoor.
In plaats van: “Wat ga ik dit jaar allemaal doen?”
Misschien eerder: “Wat wil er in mij eerst tot rust komen?”
Dat is geen achteruitgang.
Dat is voorbereiding.
Net zoals in de natuur gebeurt het echte werk nu onder de oppervlakte. In het niet-zichtbare. In het onbenoembare. In die stilte waar je hoofd soms wat ongeduldig van wordt, maar waar je intuïtie eindelijk weer ademruimte krijgt.
Helderheid ontstaat zelden in haast.
Ze groeit in de pauzes ertussen.
Ik merk het ook bij mezelf.
Tussen verhuisdozen, agenda’s die zich alweer beginnen vullen en plannen die stilletjes op me lonken, voel ik heel duidelijk: forceren zou nu makkelijk zijn… maar niet kloppend.
Dus laat ik het nog even open.
Ik luister.
Ik vertraag bewust, ook al druist dat soms in tegen wat “hoort”.
Niet alles hoeft nu vorm te krijgen.
Sommige dingen mogen eerst landen.
Misschien herken jij dat ook.
Dat gevoel dat je wel vooruit wil, maar dat iets in jou vraagt om nog even te blijven.
Om te voelen.
Om niet meteen te weten.
En misschien is dat precies waar deze periode je toe uitnodigt.
👉 Waar probeer jij nog te duwen, terwijl iets in jou om rust vraagt?
Je hoeft daar vandaag geen antwoord op te hebben.
De vraag alleen is genoeg.
Als je merkt dat je hier dieper bij wil stilstaan ~ niet door harder te denken, maar door zachter te luisteren ~ dan mag je weten dat je daar niet alleen in staat.
Voor nu is het genoeg dat je dit leest.
Dat je even pauzeert.
En jezelf toestaat om niet méér te moeten dan dit moment vraagt.
De lente komt vanzelf 🌱
✨ Wat ik voor je kan betekenen
Soms helpt het om samen te kijken welke innerlijke energie nu meer ruimte mag krijgen ~ en welke even mag rusten.
🔮 Online Godinnen Orakel reading
Een warme, intuïtieve sessie waarin we samen kijken welke innerlijke energie in jou om aandacht vraagt — en welke net mag rusten.
🌿 Binnenkort ook in de praktijk
Vanaf vermoedelijk maart zal je ook live bij mij terechtkunnen. Hou mijn socials in de gaten als je als eerste wil weten wanneer afspraken mogelijk zijn.
🧚♀️ Wise Fairy Spirituele beurs – zondag 25/01 in Torhout
Zin om even te komen voelen, kennismaken of een vraag te stellen? Je vindt me deze zondag op de Wise Fairy beurs.
Wat je ook kiest: je hoeft het niet te forceren. Je mag klein beginnen.
Veelgestelde vragen
Waarom voel ik me in januari zo moe?
In de winter vertraagt ons natuurlijke ritme. Minder licht, koudere temperaturen en een drukke eindejaarsperiode zorgen ervoor dat je lichaam vraagt om herstel en rust.
Is wintermoeheid normaal?
Ja. Het is geen teken van luiheid, maar een signaal dat je energie naar binnen keert — net zoals de natuur dat doet in deze periode.
Wat helpt als mijn lichaam om rust vraagt?
Niet forceren. Kleine momenten van vertraging, minder moeten en meer luisteren naar wat je nodig hebt, brengen vaak meer helderheid dan grote plannen.
