Misschien hoeft vandaag niet alles af te raken
De aanloop naar de zomer voelt voor mij altijd een beetje dubbel.
Alsof alles tegelijk lijkt te komen:
agenda’s, afwerkingen, oudercontacten, plannen, deadlines…
En ergens tussendoor probeer je ook nog jezelf niet kwijt te raken.
Terwijl ik de afgelopen weken mijn praktijkruimte verder afwerkte, besefte ik hoe hard ik eigenlijk verlangde naar rust en ruimte.
Niet alleen letterlijk.
Maar ook in mijn hoofd.
Alleen merk ik bij mezelf vaak hetzelfde patroon terugkomen:
Ik gun mezelf pas rust als alles af is.
Maar… Dat moment lijkt zelden echt te komen.
Integendeel. 😉
Toen de paperassen en het gedoe van de verhuis eindelijk achter de rug leken, kregen we onverwacht minder nieuws wat betreft school van mijn zoontje.
‘We zien het hier niet meer lukken’.
Zo, dat lag even terug op tafel.
Regelmodus = on!
Mijn hoofd ging meteen terug in oplossingen zoeken.
Tussenin het afwerken van de praktijk, de klusjes in de nieuwe woning en tuin, de eerste klanten in de praktijk én uiteraard ook nog een beurs, workshop en de nodige promotie van dat alles… Kwam even een lading schoolbezoeken, CLB-gesprekken en héél wat uitzoekwerk.
(extra fijn dat allemaal met een ex die ‘afstemmen’ en ‘logisch aanpakken’ geheel anders invult dan ik 🤦♀️ dat nemen we er ook wel even bij )
Alleen merk ik hoe anders alles voelt wanneer ik probeer te blijven afstemmen op wat ik écht nodig heb, in plaats van alleen maar te functioneren.
Misschien hebben we niet altijd méér controle nodig.
Misschien vooral wat meer ruimte om even stil te vallen en opnieuw te voelen wat er eigenlijk in ons leeft.
Mijn ervaring uit de praktijk leert me bovendien dat veel vrouwen dit herkennen.
(jaja, je bent hierin niet alleen)
We hebben geleerd om sterk te zijn.
Om door te gaan.
Om alles gedragen te krijgen.
En ergens onderweg zijn we gaan geloven dat rust iets is dat je eerst moet verdienen.
Dat je pas mag vertragen wanneer alles af is, iedereen geholpen is en alle lijstjes afgestreept zijn.
Alleen werkt het leven zelden zo netjes mee.
Misschien is echte zelfzorg daarom niet alleen een warm bad of een avondje rust.
Maar ook durven voelen wanneer iets te veel wordt.
Durven vertragen nog vóór je lichaam je compleet stillegt.
En jezelf af en toe dezelfde zachtheid gunnen die je zo vanzelfsprekend aan anderen geeft.
Om te landen. Om te zijn.
Dat alles is precies waarom ik zo uitkijk naar de volgende Wise & Wild Live avond op 18 juni. Want afgelopen week hebben we daar – met de kleinste groep ooit – opnieuw een prachtige ruimte gecreëerd om te landen.
Om te zijn. 💖
Niet om nóg iets te moeten leren.
Maar om te luisteren.
Een beetje naar mij (of course), ook veel naar elkaar.
En vooral: naar onszelf.
Naar die stem vanbinnen die door alle ruis soms niet meer te horen is.
Die stem die blijft fluisteren, of roepen, tot jij er de tijd voor neemt.
En eerlijk?
Terwijl ik deze woorden schrijf, voel ik ook hoe hard ik zelf nog mag oefenen in dat vertragen.
In niet altijd alles meteen te moeten afwerken.
Niet voortdurend “aan” te staan.
Niet pas rust toe te laten wanneer alle lijstjes afgevinkt zijn.
Dus misschien laat ik deze blog vanavond ook gewoon even los.
Misschien hoeft niet alles altijd perfect op tijd.
Misschien zit zachtheid soms net daarin.
En misschien… misschien hoeft vandaag niet alles af te raken 🌿
