Misschien begint je leven niet opnieuw wanneer alles verandert. Misschien begint het wanneer jij opnieuw naar jezelf leert luisteren.
Alles lijkt eigenlijk oké.
Je hebt een goede job, een gezin, een huis, vrienden, plannen, verantwoordelijkheden. Of misschien koos je er bewust voor een aantal van die dingen niet te hebben.
Van buitenaf lijkt er weinig om over te klagen.
En toch is er dat gevoel.
Niet altijd luid.
Niet altijd dramatisch.
Maar wel altijd aanwezig.
Alsof er ergens diep vanbinnen iets zachtjes aan je mouw trekt.
Is dit het nu?
Waarom voel ik mij niet helemaal thuis in mijn eigen leven?
Waarom lijkt alles te kloppen, behalve ikzelf?
Niet omdat je ondankbaar bent.
Niet omdat je moeilijk doet.
En nee, ook niet omdat je stilletjes aan gek aan het worden bent. 😊
Maar omdat een deel van jou al een hele tijd zachtjes probeert gehoord te worden.
Persoonlijk verhaal
Afgelopen week postte ik voor een oude studiegenote een verjaardagswens.
Daarin gebruikte ik een quote van Carl Jung die ik altijd al leuk heb gevonden:
"Life really does begin at forty. Up until then, you are just doing research."
Alleen...
terwijl ik die woorden toen typte, bleef ik er zelf ook even wat langer bij stilstaan.
Niet omdat ik ondertussen veertig geworden ben.
Integendeel! Ik ben recent nog maar 39 geworden.🥳
Maar toch gingen de radartjes aan het draaien.
Want ik hoor het toch zo vaak terugkomen bij mijn consultaties, workshops of in losse gesprekken.
Waarom herkennen zoveel vrouwen zich hierin?
Waarom lijkt het alsof er rond een bepaalde periode in ons leven iets begint te verschuiven?
Waarom raakt die quote zoveel vrouwen?
Wanneer we jong zijn, bouwen we een leven op.
We studeren.
Zoeken werk.
Bouwen een thuis.
Misschien een gezin.
We ontdekken wie we zijn en welke plaats we willen innemen in de wereld.
Dat is een belangrijke periode.
Maar tegelijk worden veel van onze keuzes ook beïnvloed door verwachtingen.
Van onze ouders.
Van de maatschappij.
Van wat "hoort".
Van wie we denken te moeten zijn.
Zonder dat we het altijd beseffen, bouwen we ook aan onze persona: de versie van onszelf waarmee we ons tonen aan de buitenwereld.
En daar is op zich helemaal niets mis mee.
Integendeel.
Het helpt ons om onze plaats te vinden.
Wanneer het leven plots niet meer lijkt te passen
En toch...
komt er bij veel vrouwen een moment waarop er iets begint te schuiven.
Niet omdat hun leven slecht is.
Integendeel.
Vaak lijkt alles juist goed te gaan.
Maar het voelt niet meer hetzelfde.
Alsof je een jas draagt die jarenlang perfect paste...
... maar die plots begint te knellen.
Niet omdat de jas veranderd is.
Maar omdat jij veranderd bent.
Dat zie ik zo vaak terug in mijn praktijk.
Niet alleen rond de leeftijd van veertig.
Soms veel vroeger.
Na een burn-out.
Na een scheiding.
Wanneer de kinderen groter worden.
Na een verlies.
Of net wanneer er eindelijk weer wat rust komt.
Er bestaat geen juiste leeftijd.
Alleen een moment waarop je beseft:
"Ik verlang naar iets... maar ik weet nog niet precies wat."
De midlifecrisis... of een uitnodiging?
We noemen dat vaak een midlifecrisis.
Alsof er iets misloopt.
Maar misschien is het net een uitnodiging.
Een uitnodiging om opnieuw te luisteren naar jezelf.
Niet naar wat de buitenwereld verwacht.
Maar naar wat er diep vanbinnen al een hele tijd zachtjes gehoord wil worden.
Dat hoeft helemaal niet gepaard te gaan met drastische beslissingen.
Niet met een rode sportwagen.
Geen impulsieve carrièreswitch.
Geen plotselinge tattoo.
(hoewel dat allemaal uiteraard wel kan én mag)
Vaak gebeurt het veel subtieler.
Je verlangt meer rust.
Meer echtheid.
Meer betekenis.
Je merkt dat oppervlakkige gesprekken je minder voeden.
Dat sommige relaties anders beginnen aan te voelen.
Dat je niet langer alleen wil doen wat "werkt", maar ook wat klopt.
En misschien ontdek je wel dat geluk veel minder afhangt van wat je bereikt...
... en veel meer van de manier waarop je het leven beleeft.
Wat wil dat gevoel je eigenlijk vertellen?
Misschien hoeft die onrust niet opgelost te worden.
Misschien wil ze je gewoon iets vertellen.
Niet dat er iets mis is met jou.
Maar dat er iets in jou klaar is om meer ruimte te krijgen.
Carl Jung beschreef dit als een proces van zelfrealisatie.
Een weg waarop je steeds minder leeft vanuit wie je denkt te moeten zijn…
en steeds meer vanuit wie je werkelijk bent.
Dat is precies ook de rode draad binnen Wise & Wild ~ the Goddess Way.
Persoonlijke groei draait niet om iemand anders worden.
Het gaat ook niet over jezelf opnieuw uitvinden.
En al helemaal niet om de helen…
precies alsof je ergens stuk bent geraakt of een deel van jezelf zou kunnen kwijt zijn.
Het gaat om steeds minder te hoeven doen alsof.
Om laagje per laagje thuis te komen bij jezelf.
Want je was al die tijd al heel.
Al die tijd waren alle stukjes er al.
Je legt ze gewoon eindelijk, traag maar zeker, terug op de juiste plaats.
Voel je dat er iets in beweging komt?
Misschien hoeft het antwoord niet vandaag al helemaal duidelijk te zijn.
Maar misschien mag je jezelf wel de ruimte geven om ernaar te luisteren.
Soms begint die beweging met een inspirerende blog.
Soms met een diepgaand persoonlijk gesprek.
En soms gewoon door een avond samen te zijn met vrouwen die dezelfde zoektocht herkennen.
Daarom ontstonden de Gatherings.
Geen plek waar iemand jou vertelt wie je moet worden.
Of wat je nog meer moet ‘doen’.
Maar een warme plek waar je opnieuw mag voelen wie je altijd al was.
🌿
Voel je dat dit iets in jou raakt?
Dan ben je van harte welkom.
👉 Bekijk hier de eerstvolgende Gathering.
Tot slot
En weet je?
Misschien begint je leven inderdaad niet op je veertigste…
Misschien begint het op het moment dat jij besluit niet langer alleen te leven volgens verwachtingen...
maar volgens wat jouw hart al veel langer probeert te vertellen.
En misschien is vandaag wel zo'n begin.
