Ik had wel zin om er weer in te vliegen.
Na ons weekje weg weer wat ritme vinden. Terug structuur in de dagen, ruimte voor mijn werk, de draad oppikken. Je kent het wel. Dat fijne gevoel van: ja, we zijn weer vertrokken.
Alleen dacht mijn hoofd blijkbaar dat we meteen de volledige achterstand van de zomer moesten inhalen.
Mijn lijf had nog een ander voorstel.
Iets met een dekentje en hoofdstuk 37 van de pikante fantasy-novel die momenteel op mijn nachtkastje ligt te blinken.
Ook een vorm van verdieping, toch? 😉
Intussen start het schooljaar natuurlijk gewoon. Met alles wat daarbij hoort: een nieuw ritme zoeken, hobby’s opstarten, eindeloos veel papierwerk voor onderzoeken, verslagen en inschrijvingen. Met de start in het bijzonder onderwijs komt er hier behoorlijk wat samen. Ook financieel.
En ergens tussen al dat terug op gang komen, merkte ik dat ik zelf wat bleef hangen.
Ik dacht veel. Heel veel.
Over wat eerst moest. Hoe ik alles weer op de rails kreeg. Wat nog niet liep zoals ik het wilde en hoe ik dat dan precies ging aanpakken.
Liefst met een degelijk plan. En wat zekerheid over de afloop, als we dan toch bezig zijn.
Alleen werd het van al dat denken niet rustiger. Mijn gedachten draaiden rondjes, de twijfels kregen steeds meer spreektijd en mijn schouders leken intussen hun eigen verhuis richting mijn oren te plannen.
Ook slapen ging minder ontspannen.
De laatste week van mijn cyclus en dat eerste herfstgevoel buiten… die maakten de lokroep van mijn boek en dat dekentje er voor mij trouwens niet minder sterk op. 🙈
Wanneer nadenken vooral meer nadenken wordt
Wat ik zocht, was eigenlijk heel begrijpelijk: overzicht. Het gevoel weer mee te zijn. Weten waar ik stond en wat de volgende stap mocht worden.
Maar ergens onderweg was ik vooral gaan kijken naar wat ontbrak. Tijd. Ruimte. Zekerheid. Resultaat.
Alsof ik pas zou kunnen ontspannen wanneer ik dat allemaal had bijgebeend.
En daar herken ik deze keer vooral mijn innerlijke Athena.
Binnen mijn werk met de Godinnen als spiegel staat Athena voor mij voor wijsheid, strategie en helder denken. Ze ziet mogelijkheden, legt verbanden en helpt een plan te maken.
Een fijne bondgenoot wanneer er veel beweegt. Ik heb haar graag aan tafel.
Alleen leek ze nu nét wat weinig ruimte te laten voor de rest.
Alles moest eerst begrepen worden. Doordacht. In een richting gegoten waar ik weer grip op had.
Intussen zat ik daar. Met een hoofd vol mogelijke oplossingen en steeds minder gevoel van rust.
Ik schreef eerder over mijn innerlijke Artemis en het gevoel alles zelf te moeten regelen. Daar zit zeker herkenning in. Maar deze keer zat het gevecht vooral in mijn hoofd: blijven zoeken naar de strategie die me eindelijk weer wat zekerheid zou geven.
Een soort overlevingsstand, zo voelt het. Terwijl ik eigenlijk snakte naar zachtheid. Naar gedragen worden. Naar even genieten van wat er óók is.
Ik ben meer dan de gedachten die nu het luidst klinken
Dat opmerken is voor mij al een groot deel van de beweging.
Want zolang ik midden in die gedachten zit, klinken ze behoorlijk overtuigend. Alsof dat stemmetje precies weet hoe de vork in de steel zit. En het uiteraard dringend aan mij moet uitleggen.
Wanneer ik herken welk patroon er speelt, ontstaat er wat afstand.
Ik merk dat ik nu houvast probeer te vinden door alles uit te denken. Dat zegt iets over wat ik nodig heb. Het hoeft niet te bepalen hoe ik de rest van mijn dag beleef.
Daarom werk ik zo graag met de archetypes. Ze geven woorden aan iets wat ik al voel, maar waar ik soms moeilijk de vinger op kan leggen.
Athena is geen etiket dat ik op mezelf plak. Ze helpt me zien welke kwaliteit in mij veel ruimte inneemt - en waar er misschien wat ruimte bij mag voor iets anders.
Ik hoef mijn vermogen om te plannen ook niet kwijt. Graag niet, zelfs. Er moet hier af en toe wel degelijk iets gebeuren. 😉
Maar ik mag ook voelen, rusten en genieten terwijl het plan nog niet helemaal af is.
Wat mij helpt om weer wat ruimte te voelen
Geen spectaculaire ommezwaai. Geen perfect ochtendritueel waarvoor ik eerst nog drie kwartier vroeger moet opstaan.
Wel een paar kleine dingen die ik momenteel bewust doe.
Mijn dag beginnen met aandacht voor overvloed
Ik start met een affirmatie rond overvloed. Daarmee geef ik bewust ook aandacht aan wat er al is. Aan wat me ondersteunt. Aan de mogelijkheden die mijn hoofd in al dat piekeren even uit het oog verliest.
Misschien past voor jou een zin als:
“Er is al veel dat me draagt. Ik mag het vandaag ook zien.”
Je hoeft jezelf niets wijs te maken. Een zin die je kunt toelaten, al is het maar een beetje, lijkt me een fijner begin dan iets groots waar je vanbinnen meteen je ogen bij rolt.
Dankbaarheid heel concreet maken
Bij het betalen van de inschrijvingen en facturen benoem ik nu letterlijk mijn dankbaarheid. Voor wat die betaling mogelijk maakt. Voor iets wat er dankzij die uitgave in ons leven is.
Dat vraagt soms wat bewuste aandacht. Zeker wanneer er precies geen einde aan de stapel komt.
De zorgen hoeven daarvoor niet weg. Ik kan een bedrag stevig vinden én waarderen wat er tegenover staat.
Het helpt me om mijn blik weer wat ruimer te maken. Om meer te zien dan alleen wat er verdwijnt of nog ontbreekt.
(bye, bye schaarstemindset 😁)
Mijn lijf ook eens aan het woord laten
Een warm bad. Me goed uitrekken. Wat yoga. Een rustige ademhalingsoefening.
Dat soort dingen.
Heel eenvoudig eigenlijk, maar precies wat in een vol hoofd zo snel naar “straks” verhuist.
Terwijl ik merk dat ik net behoefte heb aan die fysieke zelfzorg. Even uit het denken en aandacht geven aan hoe ik me voel.
Mijn schouders hoeven niet mee de volledige planning te dragen. Daar worden we geen van beiden beter van.
Ook rust hoeft niet perfect te lukken
Wat ik mezelf nu liever niet opleg, is de verplichting om zo snel mogelijk weer helemaal rustig, dankbaar én productief te zijn.
Daar zou Athena waarschijnlijk met veel plezier nog een schema voor maken.
Maar dat was nu net niet de bedoeling.
Sommige dingen vragen een praktische oplossing. Andere mogen even blijven liggen. En ik mag opnieuw leren voelen welk van de twee aan de orde is, zonder de hele tijd achter mezelf aan te zitten.
Dat boek mag dus ook gewoon open.
Soms wil een mens gewoon écht weten wat er in hoofdstuk 37 gebeurt. 😅
Maar dan wel met een timer om niet over de 30 minuten middagpauze te gaan. Er moet wel degelijk ook wat gewerkt worden.
Balans is echter belangrijk. En er even helemaal tussenuit, net wanneer ik bijna verdrink tussen de to-do’s… Dat werkt voor mij vaak veel beter dan ‘snel maar even die boterhammen achter de pc naar binnen werken’!
Ik ben hierin zelf nog aan het oefenen. Terwijl we ons ritme zoeken en het gewone leven lekker verdergaat.
Maar ik merk het op.
En daardoor kan ik af en toe een andere keuze maken.
Mijn aandacht terugbrengen naar wat er wél is.
Mijn lijf wat zachtheid gunnen.
Vertrouwen dat ik niet vandaag het hele overzicht hoef terug te vinden
om toch een volgende stap te kunnen zetten.
Hoe is dat bij jou?
Herken jij dat je meer gaat nadenken wanneer je het overzicht wat kwijt bent? Hoe ervaar jij zo’n periode waarin je opnieuw je ritme zoekt?
Vertel het me hieronder. Ook als jouw antwoord voorlopig vooral “dekentje en boek” is. 😉
Ik ben benieuwd wat jou helpt - of waar je momenteel net op vastloopt.
Samen kijken naar wat er bij jou speelt
Voel je dat je in dezelfde gedachten blijft ronddraaien en wil je daar graag eens samen bij stilstaan?
Tijdens Goddess Guidance gebruiken we de Godinnen- en orakelkaarten als spiegel voor wat er op dit moment in jou leeft. Om woorden te geven aan wat je voelt en opnieuw te luisteren naar je eigen innerlijke kompas.
Je bent welkom, ook als je nog niet precies weet hoe je je vraag moet stellen.
